تبليغاتX
نوشته های فهیم نورشاهی
دوشنبه سی ام مهر 1386 13:45

انفجار                 

                              

البته که میگم بلی، بــــــیــا بـــــیـــــــا

مگر هنوز در نیافته یی؟

خوب به رنگ و بو و خط و خال پرسش‏ات دقت کن می شناسیش

آری ای من‏ام، زاءیدن اش به همین خاطر لذ ت نداشت

 

تو و من نباید هنوز بدانیم؟

 

چرا میدانیم

دریافتیم که نه هر آنچه از رحم اندیشهء من یا تو تولد میشود از تو و من است

اخ، تـف، اوق، چی تلخ، چی بد مزه، این کشف

چی مکر خدایی کردند که این شوم های زوجیت و عقد ترس و عادت از من و تو متولد می شوند؟

نی نی، این ترس و عادت زاده ها از من و تو نیستند، نتیجهء تجاوز و القا در آن شب چند یــن هزار ساله اند

 

بلی، بـیا بـیا

بیا بـیبـین چشمان ام چی منظری را یافته اند و برای دیدن اش منتظر دیده گان تو اند

اگر نیایی، منظره که هیچ، من هم جان میدهم، بی ثمر،  بی صدا،  بی گله، بی شکایت، بی پیشیمانی

 

در انتظار گاه ام جز گاز بلند شده از خیالِ هوس آتش زا و مقدس آغوش لرزان تو در آغوشم، گاز دیگری نمانده که تنفس کنم

و من از جرقه های که هنگام جنبش و لرزش پستان های تو برمیخیزند، پی برده ام که تو در زیر آن همه پوشاک که با زنجیرهای نامریی دوخته شده اند، یک صخره اندام نرم ولی از نژاد  مرمر آتشفشانی میگردانی

شاید تنها همین راز ترا در محکمهء حسادت مجرم و محکوم با آن پوشش کرد؟

نه، یادم است، آتش فشان ات زیر آن لباس بود که جان گرفت

 

فرش این منتظرگاه زیر پاهایم آنقدر صیقل دیده که تا تو روی آن پا بگذاری

جرقه

آن گاز

با.............مــــــــــــــــــــــــــب

 

هنوز زیاد فاصله نگرفته اند، در آن بیکران، شناوران آزاد

پنجره های دنیا ام به پنجره های دنیا ات در حین اجرای تبسم میگن:

پس آمدین؟.......... نگاه کنیم؟

نگاه کنیم

 

چی شاد کننده است صحنهء پکیدن بند ها و زنجیر ها و اصابت آنها به فرق های سازنده گانشان

 

هه هه هه هه تولید کننده گان مذهب  و حزب  با چی دست پاچگی غار میجویند و نمیابند

 

هر چار چشم پرواز گر مان کمی این سو تر میبینند:

چار لب تو و من با هم قسمی رقص فشردن را می اجرایند که در نگاهء اول آنها گمان میبرند بین شان جنگ رخ داده

 

پاین تر

به همین سادگی که مینویسم، کس تو کیرام را میگیرد و کیرام برای باز گرفته شدن رفت و آمد را از دم درب کس ات میتکرارد

 

بخاری که از لای سینه های تو و من بر میخزد بر دور ما میـپـیـچـد

به پارچه ابر سفید در آسمان لاجورد رنگ مانند میشویم

 

نگاه هایمان به هم میگویند: بگذاریم راحت باشند، خود را ببند یم و به پیش، بسوی خوابستان های رنگ رنگی بـپـروازیم

 

                                                                                                                                          فهیم نورشاهی

                                                                                                                                          آمستردام

                                                                                                                                           ۲۶-۰۶-۲۰۰۷

نوشته شده توسط فهیم نورشاهی  | لینک ثابت